« اما اعتقاد به تفويض كه امام صادق عليه السّلام آن را باطل شمرده است و معتقدان و پيروان آن را خطا كار دانسته است ، آن عقيدهء كسى است كه مىگويد ، خداى عز و جل ، اختيار امر و نهى و احكام خود را به بندگان سپرده و آنان را به خود رها كرده است ، و در اين باره سخن دقيقى است براى كسى كه بخواهد مطلب را خوب بفهمد و دقت كند ، و اين باريك بينى را ائمّهء هدى از خاندان رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - داشته‌اند كه گفته‌اند : اگر خداوند به صورت سر خود گذاشتن مردم ، احكام خود را به ايشان واگذار كرده بود مىبايست هر چه را كه آنها برگزيدند ، راضى باشد و در برابر آن از سوى خدا سزاوار اجر و ثواب باشند ، و در آنچه خلاف كنند ، نبايد كيفر ببينند ، زيرا در حقيقت تكليفى ندارند و اين چنين حرفى دو معنى دارد : يكى اين كه بندگان خدا بر او مسلّطند و او را واداشته‌اند تا هر چه كه به ميل و نظر خود اختيار كنند ، بپذيرد ، بنابراين چه خدا بخواهد و چه نخواهد ، اين باعث ضعف و سستى در خداست و ديگر اين كه خداوند متعال از مطيع ساختن آنها به امر و نهى خود مطابق ارادهء خويش ناتوان است ، چه آنها بخواهند و يا نخواهند اختيار امر و نهى و اجراى آن را به ايشان داده است و چون از زير فرمان آوردن آنان ، مطابق ارادهء خويش ناتوان بود ، از اين رو اختيار كفر و ايمان را به خود آنها واگذار كرده است . مثل آن ، مثل مردى است كه بنده‌اى را خريده تا به او خدمت كند و ارزش سرپرستى او را گرامى دارد ، و پيرو امر و نهى او باشد و آقاى او نيز مدّعى است كه با قدرت و عزيز و داناست ، و به بنده‌اش فرمان لازم را داده و او را از چيزهايى نهى كرده است و در برابر پيروى از فرمانش وعدهء اجر و ثواب فراوان و در مقابل نافرمانيش به عذاب دردناكى تهديد كرده است ، با اين همه آن بنده بر خلاف خواست آقا رفتار كرده و از امر و نهيش پيروى نكرده است ، و هر چه را كه فرمان داده و از هر چيزى كه نهى كرده نپذيرفته است ، بر خلاف ميل آقا و مطابق خواست خودش و به پيروى از هواى نفسش عمل كرده است . و آقا نيز نمىتواند او را به اطاعت از امر و نهى خويش برگرداند و به ارادهء خود ، وادار سازد . از اين رو اختيار امر و نهى را به بنده سپرده و به آنچه كه بنده مطابق خواست خودش انجام دهد ،